‘Ik ga even een rondje, hoor!’ – Geen idee hoelang ik dit al roep…
Eerst jaar in – jaar uit in Brazilië; nu alweer ruim 20 jaar in Nederland.
Aanvankelijk liep ik hard. In Parque São Lourenço in Curitiba, hoofdstad van de zuidelijke deelstaat Paraná (Brazilië). Meestal ’s ochtends vroeg, altijd heerlijk fris en soms was het houten bruggetje zelfs wit, als de temperatuur zich een graadje onder het vriespunt had gewaagd.

Toen we naar Carambeí verhuisden, nam ik het rondje mee. Vanuit onze straat de Avenida dos Pioneiros op richting kolonie. Bij de begraafplaats naar rechts, de Rua Tibagi. Vervolgens liepen we om de school naar beneden en omhoog richting de kerk, dan naar links, voor hotel de Klomp langs, terug naar de begraafplaats. Meestal liepen we elke dag 4 rondjes. ‘We’, want vaak ging Rik mee, of één van de andere kinderen. Eerst liepen we altijd hard; later wandelden we, snel, snelwandelen. En dat doe ik nog steeds. Als je zin hebt eens mee te lopen?