Pelgrims

‘Ineens valt regen blij over het Bakadal: Gods eigen tranen.’ (Psalm 84:6-8)

Categorie: Keek op de Week (pagina 1 van 2)

Keek op de week (43 en 44)

Vanavond alweer aflevering 3 van Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen waarin het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam-Noord beschreven wordt. De zoveelste heerlijke serie van Omroep Max die de afgelopen weken ongeveer 1,7 miljoen kijkbuisvolwassenen boeide. Ons ook.
In aflevering 2 legt de nieuwe bewoonster uit waarom zij zich wil laten cremeren: Mijn achternaam is namelijk: Brand, Eefje Brand. Dan moet het overigens wel met dt: Eefje Brandt. Daar kan ik zo van genieten! Van aflevering 1 heb ik deze zin onthouden, in eigen woorden: Bij niemands geboorte werd gezegd dat het leven leuk zou worden.
Ergens las ik dat André van Duin tegen een rol in deze serie had opgezien. Jarenlang hoefde hij maar een hoedje op te zetten of iedereen rollebolde van de lach en dan nu iets heel anders… Een begrijpelijk bezwaar, denk ik. Maar ik verwacht dat hij ook vanavond weer een indrukwekkende rol zal spelen. Dat is te danken aan van Duin’s eigen vakmanschap en  niet minder aan dat van Kees Hulst, die de rol van Hendrik Groen speelt. Al na slechts 2 afleveringen ben ik van die man gaan houden. Als je kijkt, veel plezier! Wordt ’t je een beetje te laat, je kunt ’t vast terugkijken!

Keek op de Week (41)

Anne is een naam die afgelopen week veel gezegd werd.
Podiumkunstenaar Herman van Veen heeft een dochter die Anne heet. Misschien ken je het liedje dat hij over haar schreef? Het heet: Anne.
Er waren mooie baby’s bij, maar niet zo lief als jij, Anne
Van al dat wit en zoveel licht gingen van schrik je oogjes dicht, Anne
Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren
Anne, je hebt nog heel wat voor de boeg, maak je geen zorgen
Daarvoor is het nog te vroeg, veel te vroeg.

De wereld is niet mooi… Zondagmorgen zeiden we dat tegen God, zo:
Wij verlangen naar een wereld waar vrouwen van 25 gewoon ’s avonds in de regen kunnen fietsen omdat ze dat leuk vinden. Een wereld, een land, een stad en dorp onze kinderen en kleinkinderen van 13, 9 of 3 jaar veilig kunnen spelen. Niet met een adder of een leeuw, Heer, dat komt later wel, maar met een bal of een skateboard.
De vriend van Anne Faber, haar ouders en familie, agenten, medewerkers van het Nederlands Forensisch Instituut, behandelaars in Den Dolder wisten ’t al, maar zagen ’t afgelopen week weer met eigen ogen: de wereld is niet mooi.
Wat verlangen wij naar een wereld zonder stoornissen, zonder kwaad en slechtheid. Gerafeld is het leven, ruwe rafels links en rechts…
Wie vol verdriet is, vol vragen en boosheid; wie zich verraden voelt, verlangt naar vrede, niet pas morgen, maar vandaag: bij u brengen we vreemden en bekenden, anderen en onszelf.
Samen bidden wij U: Heer, onze Heer, wij bidden U: verhoor ons!

Keek op de Week (40)

Ik verlang naar een wereld waar vrouwen gewoon ’s avonds in de regen kunnen fietsen omdat ze dat leuk vinden, las ik zondag op Facebook. Een recht-uit-het-hart reactie op de vermissing van de 25-jarige Anne Faber. Al ruim 10 dagen geleden ging zij in de buurt van Utrecht fietsen en bij het vallen van de avond braken wolken van het vele water.  Familie en vrienden keken daar niet gek van op: Dat deed ze graag, ze ging veel vaker fietsen, weer of geen weer! Deze keer kwam ze niet terug…
Zondag was min of meer een zon-dag, na een zaterdag waarop het bijna zonder ophouden regende. Ook vandaag, maandag, is het niet droog. Terwijl op dat hele kleine stukje aarde opnieuw familie, vrienden, agenten, militairen en – wat geweldig! – vele vrijwilligers door tuinen en bossen zwoegen en boomtakken hen lijken te willen tegenhouden, huilt de hemel. Maar zij zullen doorgaan, op hoop van zegen.

Keek op de Week (39)

Zullen we wel?… Zullen we niet?… Omdat de weersvooruitzichten vooral op zondag veel regen voorspelden, stonden we toch wel even in dubio: zullen we ons vrije weekend in Zeeland doorbrengen? Gelukkig zijn we gegaan! Op zaterdag 1 buitje en zondagmiddag op het strand een paar druppels, maar na een heerlijke cappuccino en verse muntthee in Our Seaside, waar het Renesser strand een bocht naar links maakt en de Brouwersdam zich noordwaarts uitstrekt, trok de hemel schoon. In de kerkdiensten van de dorpsgemeenten in Renesse en Noordwelle worden zondag aan zondag de bijbel-lezingen uit het Oecumenisch Leesrooster gevolgd. Wereldwijd dezelfde gedeelten uit het Boek lezen, heeft toch wel wat. Opnieuw bedankten we onze collega voor zijn boodschap, heerlijk wat betreft inhoud en vorm.

Keek op de Week (38)

Hoe zag mijn wereld eruit toen ik 11 werd? Het was in 1966 en ongeveer in dat jaar verhuisden we naar Amersfoort vanuit Putten. (Gld.) moesten we er altijd achter zetten, leerden we, want er was ook nog een ander Putten, maar volgens mij was dat Putten zonder ‘n’, dus: Putte, een grensdorp, dat voor een deel in de Nederlandse gemeente Woensdrecht (provincie Noord-Brabant) ligt, en voor een deel in de Belgische gemeenten Stabroek en Kapellen (provincie Antwerpen). Het dorp ligt daarmee in twee landen en drie gemeenten. ‘Ons’ Putten ligt verscholen omzoomd door de kust van de vroegere Zuiderzee en prachtig groen van het Speulder- en Sprielderbos. Wat gebeurde er lang geleden bij het mysterieuze Solsche Gat, waar Henk Vreekamp zo mooi over schrijft in o.a. De tovenaar en de dominee? Gisteren werd onze kleinzoon 11. In elk geval blijft hij op judo. De keus tussen scouting en Oranje-Wit blijft hem bezighouden. Wat een mooie leeftijd, 11! Mijn eerste schilderijtje was voor hem. Dat heet: geluk.

Keek op de Week (37)

Moe-is-sie, zo heette lang geleden één van mijn voorvaders. Hij was liever lui dan moe, nooit tot helpen bereid, had altijd een heel zwaar leven, vond ie zelf. Om die reden waren buren en andere dorpsgenoten hem ‘moe-is-sie’ gaan noemen. En toen achternamen werden ingevoerd, werd zijn bijnaam automatisch zijn achternaam. Zijn kinderen vonden dat niet fijn en op een dag zei de jongste: ‘Weet je wat, we zeggen dat onze achternaam uit Frankrijk komt en gaan em op z’n Frans uitspreken: Mouissie.’ De andere kinderen vonden dat een tof idee en zo ben ik aan m’n achternaam gekomen!
Op startzondag, gistermorgen in het Corderius College, deden we een kennismakingsspel: in groepjes van 10-15 personen mocht iedereen iets over zichzelf vertellen. Over zijn of haar naam bijvoorbeeld. In ronde 2 mocht iedereen iets over zichzelf vertellen waarvan ie dacht dat hij/zij de enige zou zijn die iets had/kon/meegemaakt had/enzovoort. Een geweldige manier om met elkaar kennis te maken!
Weinigen geloofden mijn verhaal trouwens. Snap je dat nou?! 🙂

Keek op de Week (36)

De partytent overleefde ’t zaterdagmiddag niet… Plotseling sloeg de regen neer, gedonder klonk boven het Corderius College en windvlagen mepten de tent tegen het natte schoolplein, zodat 1 van de 4 poten brak. Aan de meeste van de ruim 50 (!) kinderen ging het voorbij, zij hadden enkel oog voor de pannenkoeken en schenkstroop die binnen klaarstonden om verorberd te worden. Een prachtige start voor de Schatzoekers! (Voor foto’s: kijk op de Facebook-pagina van de NGK Amersfoort-Zuid.)
In de preek tijdens de Kerkproeverij op zondag presenteerde ik met zoveel nadruk een cliffhanger dat gasten zich misschien niet uitgenodigd, maar gedwongen voelen om ook aanstaande zondag in de dienst te verschijnen. Dat was natuurlijk niet m’n bedoeling. Alhoewel… het zou wel heel leuk zijn jullie weer te ontmoeten!
In de vorige KodW (week 35) schreef ik over dr. Harry Kuitert. De watersnoodramp in 1953 had een enorme impact op zijn geloof in Gods voorzienigheid, d.w.z. ‘de almachtige en tegenwoordige kracht van God, waardoor Hij hemel en aarde, met alle schepselen, als met zijn hand in stand houdt en regeert.’  Op Sint-Maarten en Cuba, en vooral in Bangladesh, India en Nepal, lijden momenteel miljoenen onder de gevolgen van een watersnoodramp. Tja, hoe zit dat eigenlijk met Gods voorzienigheid? Eerst maar een gift overmaken. Vanmorgen las ik dat Kuitert afgelopen weekend overleed in de leeftijd van 92 jaar.

Keek op de Week (35)

Een prachtige week op Schouwen-Duiveland. In Renesse, vlakbij het dorpje Scharendijke. Op 17 september 1950 werd Harry Kuitert daar bevestigd als predikant. De gereformeerde kerk (‘synodaal’ voegde ik er vroeger aan toe) had al 24 keer tevergeefs een predikant beroepen. Kuitert nam het beroep aan. Je merkt wel, in het heerlijke Zeeuwse land ben ik gaan lezen in Spreken over boven. Harry Kuitert, een biografie.
In de kringen waarin ik opgroeide en studeerde had de naam Kuitert een beruchte klank. Hij zou een ketter zijn die de fundamenten van het vertrouwde geloof sloopte. Zijn misschien wel bekendste oneliner is: ‘Alle spreken over boven komt van beneden, ook de uitspraak dat iets van boven komt.’
Een van de mooie dingen van een biografie, en zeker ook van deze, is, dat iemands ontwikkeling wordt getekend. Harry Kuitert had al tijdens zijn studententijd veel met vooral zijn moeder gediscussieerd, bijvoorbeeld over de traditionele visie op God en het kwaad. Jaren later maakte hij in Scharendijke de watersnoodramp in 1953 mee…
Ik schrijf een stukje over uit de biografie:
”Scharendijke heeft nu nog droge voeten, maar niemand weet voor hoe lang. Het beschermende dijkje stelt niet veel voor. Van een preek over het scheepke onder Jezus’ hoede met veilig strand voor ’t oog zal het die ochtend niet meer komen. Pas twee weken later zal hij weer preken,  als evacué in Haamstede. In het besef hoevelen er bij de ramp zijn omgekomen, preekt hij over het scheepke, maar met de bittere boodschap dat het varen onder Christus’ kruisvlag gelovigen niet vrijwaart van rampen als deze. ‘Het maakt kennelijk niet uit of je onder Jezus’ hoede bent of niet. Je drijft evengoed het zeegat uit, gezeten op het dak van je eigen huis en met de kruisvlag hoog in top – maar niemand ziet je ooit weerom.’ De ramp betekende geen radicale ommekeer in Kuiterts geloofsleven, maar sloeg wel een bres in het aloude geloof in de voorzienigheid Gods. (…) Voor hemzelf is de Watersnoodramp een helder omslagpunt. ‘Daar begon een steentje uit de muur los te raken,’ zei hij er later over.” (p.90-91)

Keek op de Week (34)

Volgens mij had ik nog nooit van de EVS gehoord… De European Voluntary Service is een project van de Europese Unie waarmee jongeren tussen de 17 en 30 jaar een langere tijd vrijwilligerswerk kunnen doen in Europa. Het grote voordeel is dat je subsidie ontvangt. Vrijwilligerswerk doen is namelijk alles behalve gratis. Deze subsidie vergoedt kost en inwoning, een buitenlandse zorgverzekering, een taalcursus, reiskosten en je krijgt ook elke maand zakgeld. Je hoeft niet alles zelf uit te zoeken, maar er zijn organisaties die dit precies weten. Ik hoorde van de EVS door Maaike van wie we deze week afscheid namen. Wie is Maaike? Wat gaat ze daar doen? Deze en andere vragen beantwoordt ze zelf in haar blog, vermeld in de rechterbalk.
Verder zijn de eerste 3 punten binnen! De Rooien versloegen de Kozakken Boys uit Werkendam met 1-0. Met de hakken over de sloot, maar goed, als je van slechts een paar kansen er 1 benut, ben je wel effectief.

Fijne week!

Keek op de Week (33)

Wat mij in week 33 trof, was dat iemand met een fysieke handicap liever geen conferenties meer bezocht waar veel aandacht werd gegeven aan genezing. ‘Ik zie dat je een probleem hebt’, hoorde ze de ene dag, ‘mag ik voor je bidden?’ ‘Genezing is echt mogelijk, hoor’,  hoorde ze de andere dag, ‘kom maar, dan bid ik voor je!’ Als ze zei dat ze helemaal niet hoefde te genezen, want dat ze zich volwaardig mens wist inclusief haar handicap, voelde ze zich een vreemde eend in de bijt en zocht voortaan een andere vijver…
Haar antwoord herinnerde mij aan wat ik onlangs las in Een lichtkring om het kruis van dr. Bram van de Beek. Eigenlijk zou ik heel hoofdstuk 12 (over Vrijheid) willen overschrijven, maar moet helaas volstaan met een klein stukje van pagina 465:
‘Het perspectief van het kruis bevrijdt ons van de last van onze idealen en van de daarmee gepaard gaande last van mislukking en frustratie. Het bevrijdt ons van het ‘probleem’ van de slachtoffers en van onze rol als slachtoffer dat er niet mag zijn. We mogen er in alle vrijheid zijn als mens – op onze eigen wijze de sterfelijkheid van het slachtoffer meedragend, hoe moeilijk dat soms ook is.
Bevrijding van de slachtoffers is dus niet dat er door Christus een betere wereld komt. Bevrijding is dat zij juist als slachtoffer volwaardig mens zijn en dat hun leven expressie is van het mens-zijn dat het beeld draagt van Adam. En als we het beeld van de sterfelijke dragen, dan zullen we ook het beeld van de verheerlijkte dragen. (1Korinte15vs49) Het is dat dubbele beeld dat Christus heeft gedragen in kruis en opstanding – het kruis in deze wereld, de opstanding in de heerlijkheid.’

Goede week!

Oudere berichten

© 2017 Pelgrims

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑