Pelgrims

‘Ineens valt regen blij over het Bakadal: Gods eigen tranen.’ (Psalm 84:6-8)

Categorie: Medisch-ethisch

Pauw

Soms kan ik Jeroen Pauw wel schieten… Figuurlijk gesproken natuurlijk. Zodra een gast iets ‘gristelijks’ zegt, lijkt hij nerveus te worden en dat brengt soms niet het mooiste in hem naar boven. Althans, dat is mijn indruk. Ik kan het natuurlijk best verkeerd hebben. Ook is mogelijk dat zijn reactie best te begrijpen is vanwege nare herinneringen of gebeurtenissen. Als andere gasten en (een groot deel van) het publiek hem bijvallen, komt Pauw echt op stoom. Dat vind ik jammer, want hij heeft kwaliteiten genoeg om zijn talkshow voor iédereen tot een mooie ervaring te maken.
Neem nou gisteravond, dinsdag, toen zei Lijda na de talkshow over dementie: De moeite van het opblijven waard! En dat was me uit het hart gegrepen. In de collecteweek voor Alzheimer Nederland sprak Pauw met Christa, een jonge vrouw van 47 die lijdt aan dementie, met 2 vrouwen die het Alzheimer-gen hebben en met de echtgenote van een man die lijdt aan frontotemporale dementie, een ziekte die zijn hersenen langzaam maar zeker weg eet. In elk van de gesprekken vond ik Pauw een fantastische gastheer: vriendelijk, betrokken, voorzichtig formulerend, empathisch, en ga zo maar door. Diepe stilte volgde nadat de bekende pianist Louis van Dijk, die Alzheimer heeft, een eigen compositie speelde, getiteld ‘Hoop’. De moeite van het terugkijken waard!

Wereld Alzheimer Dag 2017

Vorige week donderdag 21 september was het Wereld Alzheimer Dag.
O ja?!… Met grote ogen kijkt ze me aan, vriendelijk, lief, vragend, maar ook niets-zeggend.
Doet ze alsof ze ’t echt weet? Volgens mij heeft ze geen idee waar ik ’t over heb.
Opnieuw pakt ze met haar linkerhand de loshangende rechtermouw van haar bloes. Er mist een knoopje, vandaar.

De misschien wel bekendste boeken over dementie zijn De moeder van Nicolien, geschreven door J.J.Voskuil (van de bekende 7-delige roman Het Bureau), en Hersenschimmen, van J.Bernlef. Levensecht wordt beschreven hoe mensen de greep op de werkelijkheid kwijtraken door geheugenverlies en groeiende verwarring en onzekerheid. Alles gaat op elkaar lijken: winter en zomer, de buurvrouw en je lief, de kelderkast en het toilet.

Een grote man wordt gevoed via een infuus. Zijn tot vuist gebalde hand beweegt hij steeds dichter naar zijn gezicht. Wat zou hij zien? Niets, denk ik, want hij heeft zijn ogen dicht. Toch gaat z’n vuist steeds weer omhoog, steeds weer. Zou dat de hele dag zo doorgaan?
In de andere hoek van de woonkamer roept een vrouw om een zakdoek. Tevergeefs. De verzorging heeft haar vraag vaker gehoord, vandaag en gisteren en vorig jaar.

Ze sopt het wafeltje voorzichtig in haar kopje koffie en hapt er een stukje af.
Lekker? – vraag ik.
Nou! – zegt ze en glimlacht heerlijk.
U drinkt hier vast vaker koffie – zeg ik.
O ja? – vraagt ze.

Wordt eens wakker, lieverd! – zegt de verzorgster.
De vrouw met een grote plak snijkoek voor zich schrikt omhoog en neemt vlug een hap.

‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen…’ –  lees ik hardop;
o ja! – de vrouw heft haar ogen op  –  ‘… vanwaar zal mijn hulp komen?’ –  zegt ze.
‘Mijn hulp is van de HERE…’ – lees ik verder;
‘… die hemel en aarde gemaakt heeft.’ – zegt ze.
Opnieuw pakt ze met haar linkerhand de loshangende rechtermouw van haar bloes. Er mist een knoopje, vandaar.

Welkom want geliefd!

Broeders en zusters, jongens en meisjes…
Zondagochtend zei ik dat toch iets anders dan vorige week, merkte ik…
Aan het begin van de kerkdienst heb ik uitgelegd waarom.
Ik vertelde dat dat kwam door het besluit van de Nederlandse Spoorwegen om vanaf eind dit jaar, treinreizigers niet langer aan te spreken met ‘Dames en heren’, maar met ‘Beste reizigers’. Met deze nieuwe aanspreekvorm hoopt NS dat iedereen zich welkom voelt in de trein. Zowel mannen als vrouwen als zogenoemde transgenders.
Transgenders zijn mensen die van geslacht zijn veranderd of dit overwegen, omdat ze zich opgesloten voelen in het verkeerde lichaam. Ook mensen die zich ‘onzijdig’ voelen gelden als transgender. Volgens Movisie, een kennisinstituut voor sociale vraagstukken, behoort een op de 250 Nederlanders tot deze groep.
Iedere reiziger is ons even lief, aldus de president-directeur van de NS.

Toch zei ik zondagmorgen zoals altijd: Broeders en zusters, jongens en meisjes… Of liever: Zusters en broeders, meisjes en jongens… Want dames gaan tenslotte voor!
En voegde eraan toe: ‘Hiermee ik niet wil zeggen dat transgenders hier niet welkom zijn. Dat ben je wel! Als jij worstelt met je identiteit, met de vraag: wie of wat ben ik?, dan zeg ik je eerlijk dat jouw probleem ons nog zo vreemd is, het is niet makkelijk te begrijpen. Horen we erover, we ervaren grote verlegenheid… Toch willen we onze uiterste best doen je een open oor te bieden. Luisteren willen we, niet veroordelen, maar liefde bieden en geborgenheid.  Iedereen die hier binnenkomt, mag zich welkom weten. We mogen elkaar even lief zijn, want u, jij en ik, niemand uitgezonderd, wij leven enkel dankzij liefde, geliefd door Jezus Christus als we zijn. Daarom zeg ik ook vanmorgen tegen ons allen: Geliefden, geliefden, laten wij stil zijn voor God!’

© 2017 Pelgrims

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑