Pelgrims

‘Ineens valt regen blij over het Bakadal: Gods eigen tranen.’ (Psalm 84:6-8)

Categorie: Over leven (pagina 1 van 2)

Trump

“De aanname van het belastingplan door de Senaat, met 51-49, is het eerste grote wetgevende succes van Trump en zijn Republikeinse meerderheid. Ze hadden het nodig, na de twee mislukte pogingen Obamacare te verwerpen. Een belastingherziening stond ook op het lijstje beloften. Maar dit was niet de herziening die Trump beloofde. (…)
Trump is niet de beschermheer van de kleine man maar de dienaar van het grote geld gebleken, met zijn dereguleringsagenda en Goldman Sachs-kabinet en honderden benoemingen van ex-lobbyisten in Washington. Het moeras is eerder gevuld dan gedraineerd. En het zijn juist de bedrijven en de allerrijksten die gaan profiteren van het belastingplan dat vrijdagnacht overhaast werd goedgekeurd. Dit is het plan van geldschieters zoals de gebroeders Koch, van wie Trump niets zei te moeten hebben tijdens de campagne. Dit zijn de mannen waarnaar de Republikeinen nog steeds luisteren. En daardoor stijgen de beurskoersen al maanden. Het plan is een injectie in de ongelijkheid.” (Nederlands Dagblad, 5 december 2017)

“De bijbel heeft het over goden die bestaan. Goden zijn ‘machthebbers over mensen’. Goden zijn mensen die het bestaan andere mensen met zwepen te slaan. De ijzeren wet dat ‘wie zwak is sterft, wie sterk is overleeft’ is een ‘god’. Het recht van de sterkste is een ‘god’; en dat het in de wereld nog altijd zo gesteld is dat weinigen leven ten koste van velen – dat is de macht van een hele goden- en godinnenclan. Al die onwrikbare wetmatigheden-dwangmatigheden worden gepersonifieerd in ‘goden’. Ze heten in de bijbel ‘bezitters, gebieder, heer’, maar ze worden uitgescholden voor niksers, leeghoofden, nietswaardigen. Ze leiden tot ‘niets’, beter gezegd: tot vernieling van aarde, vernietiging van mensheid. Maar dat ze ‘bestaan’ is zo zeker als de ellende van de onderdrukten zichtbaar is.

Tegen die goden in ‘bestaat’ er een wiens Naam onuitsprekelijk is, die zonder gestalte is, onbeeldbaar, enkel stem. Stem die je roept ‘Waar ben je? Waar is je broer? Wat doe je? Waarom doe je het goede niet? Ik heb jou gezegd, o mens, wat goed is – te doen gerechtigheid. Die stem alleen is God.” (Huub Oosterhuis, Alles voor allen – Een Nieuwe Catechismus, blz.19-20)

Messi

Is het een reactie op vroeger?  Ik bedoel, toen ik jong was (…), waren mijn ouders niet royaal met complimenten geven aan hun kids (die toen nog ‘kinderen’ werden genoemd en ook nog geen Engelse namen hadden). Van generatiegenoten begrijp ik dat mijn ouders hierin geen uitzonderingen waren. Complimenten konden een kind eigenwijs, hooghartig en vooral ondankbaar maken, zo dacht men. Immers, alles wat een mens is en bezit en kan, is louter genade (gratis gekregen goedheid), waar we niet anders dan dankbaar voor kunnen zijn.
Deze redenering is, volgens mij, op z’n minst eenzijdig. In elk geval heb ik ze wel gemist, die complimenten, en ik vond het dus best wennen om ze aan mijn kinderen wel te geven en betwijfel ik tot op de huidige dag of ik mijn waardering wel genoeg ge-uit heb.
Gelukkig hebben onze kinderen er geen moeite hun kinderen te complimenteren en doen dat ook heel verstandig (schreef opa trots!). Maar ik hoor ook ouders met kinderen praten of ouders met ouders over hun kinderen, ik lees op social media verslagen over kinderactiviteiten en dan rollen uitroepen als je bent een topper! en ja, wat een kanjer is ‘t, hé?! en nou, dat belooft wat voor de toekomst! over elkaar heen.  Onlangs verzuchtte ik tegen Lijda: Tjonge, jonge, als een kind als veldspeler tijdens het voetballen de bal niet met de handen beetpakt, roepen ouders al: Jij wordt later vast een Messi! Is deze overdreven overdaad aan complimenten een reactie op vroeger? In deze video geeft psychiater Dirk de Wachter een omschrijving van onze samenleving. Op internet zijn veel meer (boeiende en leerzame!) lezingen van de Wachter te vinden. 

Pauw

Soms kan ik Jeroen Pauw wel schieten… Figuurlijk gesproken natuurlijk. Zodra een gast iets ‘gristelijks’ zegt, lijkt hij nerveus te worden en dat brengt soms niet het mooiste in hem naar boven. Althans, dat is mijn indruk. Ik kan het natuurlijk best verkeerd hebben. Ook is mogelijk dat zijn reactie best te begrijpen is vanwege nare herinneringen of gebeurtenissen. Als andere gasten en (een groot deel van) het publiek hem bijvallen, komt Pauw echt op stoom. Dat vind ik jammer, want hij heeft kwaliteiten genoeg om zijn talkshow voor iédereen tot een mooie ervaring te maken.
Neem nou gisteravond, dinsdag, toen zei Lijda na de talkshow over dementie: De moeite van het opblijven waard! En dat was me uit het hart gegrepen. In de collecteweek voor Alzheimer Nederland sprak Pauw met Christa, een jonge vrouw van 47 die lijdt aan dementie, met 2 vrouwen die het Alzheimer-gen hebben en met de echtgenote van een man die lijdt aan frontotemporale dementie, een ziekte die zijn hersenen langzaam maar zeker weg eet. In elk van de gesprekken vond ik Pauw een fantastische gastheer: vriendelijk, betrokken, voorzichtig formulerend, empathisch, en ga zo maar door. Diepe stilte volgde nadat de bekende pianist Louis van Dijk, die Alzheimer heeft, een eigen compositie speelde, getiteld ‘Hoop’. De moeite van het terugkijken waard!

Einde-loos!

In het allerlaatste hoofdstuk van de Bijbel, boek van God en mensen, lezen we dat mensen ‘als koningen (en koninginnen) zullen heersen tot in eeuwigheid.‘ (Openbaring22vs5) Gods nieuwe wereld, een nieuwe hemel gecombineerd met een nieuwe aarde, zal volmaakt zijn en toch zullen mensen nog steeds regeren. Weliswaar ondergeschikt aan God, maar toch…
Deze regeringsopdracht herinnert aan het allereerste hoofdstuk van de Bijbel, waar de mensheid de opdracht krijgt over de aarde te heersen, d.w.z. die te bebouwen en te bewaren, beschermen en ontwikkelen. (Genesis1vs26-29) Blijkbaar zullen wij ook in de toekomst nog nodig zijn!
Luieren op een wolk en af en toe op een harp spelen of een psalm zingen, reken daar maar niet op. Voor altijd koningen en koninginnen zijn, zou die opdracht inhouden dat er ook in de volmaakte toekomst ontwikkeling zal zijn, groei en bloei?! Dat ’t almaar mooier wordt: tof, cool, te gek, altijd maar mooier, einde-loos. Morgen mooier dan vandaag en overmorgen mooier dan morgen en ga zo maar door, tot in eeuwigheid, einde-loos?!
We zullen zien… We zullen zien!… We zullen zien!… Wij zullen zien!…

Napapegaaien

 

Op de dag dat het regeerakkoord werd gepresenteerd konden zowel politici en vakbondsbonzen als winkelende huisvrouwen en een jongen op een scootertje aan de intervjoewer vertellen wat ze ervan vonden. Eerstgenoemden hadden zich er best in verdiept; laatstgenoemden veel minder. Logisch! De inkt van het akkoord was nauwelijks droog en bovendien moest het avondeten gekookt worden en kon het pizzakoeriertje zijn bezorgadres niet vinden. Wat ik zo grappig vind is, dat vrijwel niemand zegt: Joh, ik weet eigenlijk niet precies wat er in het regeerakkoord staat, dus vraag me maar niks. De meeste mensen zeggen iets wat ze waarschijnlijk van hun buurvrouw hoorden of bij De Wereld Draait Door. Zo hoorde ik iemand zeggen, of het nu formateur Gerrit of demissionair minister-president Mark was, dat weet ik niet meer, maar het nieuwe kabinet zou ‘het groenste kabinet’ ooit zijn. Volgens anderen, Marianne van de Partij voor de Dieren of Groen-Linkser Jesse, daar wil ik vanaf zijn, hadden er veel meer maatregelen afgesproken moeten worden en is het de vraag of alle milieuplannen wel realistisch zijn. Goed, zondagmorgen hebben we het maar zo tegen God gezegd:
Heer, wij zijn een eigenwijs volk…
We wisten precies hoe voetbal gespeeld moest worden,
wat er verkeerd gaat in Oost en West,
wij wanen ons het centrum van de wereld.
Heer, geen woord gelezen van het regeerakkoord
weten we of het wel of niet deugt, niet dus.
Heer, u belooft wijsheid aan wie u vrezen.
Wij vragen u dus: geef vrees voor U aan ons en ons volk.
En geef zo wijsheid.
Dat wij niet napapegaaien wat we horen op tv,
maar zelf nadenken en onze rijkdom beseffen.
Uw zegeningen zien en tellen, één voor één…
Samen bidden wij U: Heer, onze Heer, wij bidden U: verhoor ons!

“God, als ik de krant opensla, kan het gebeuren dat mijn hart zich dichtvouwt voor U. Het soms verbijsterende lijden dat ik daar tegenkom, sluit mij van U af. Ik geloofde al niet meer zo in U als de God van hemelse bijstand en bescherming, maar het lijden van mensen, vooral van onschuldige mensen, haalt mijn laatste beetje geloof daarin onderuit.
Hiermee is het laatste geloofswoord nog niet gezegd. Dat komt doordat, vreemd genoeg, lijdenservaring, zelfs messcherpe lijdenservaring, nog een andere uitwerking kan hebben. U wordt daarin ondanks alles zichtbaar. Bijvoorbeeld in de ironische, onverzettelijke humor die U niet kwijt wil. Een man die van kind af aan blind was, wees eens op zijn witte blindenstok met twee rode streepjes: ‘Ik heb altijd twee streepjes voor, ik lees nog zonder bril en ik heb een blind vertrouwen in de Heer.’
U kunt ook tevoorschijn komen in een vloek die mij ontglipt en die uw naam noemt voor ik er erg in heb. Of in een klacht. ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Jezus was U kwijt, maar kon niet zonder uw adres. U was er, niet als antwoord, maar als vraag.
Terwijl U ver weg lijkt, kunt U nabij komen in het wachten op U. Ergens in het donker van de pijn en in de wolk van niet weten moet U toch zijn? Hoe U en het lijden samen kunnen gaan is een onoverzienbaar probleem, maar zonder U wordt lijden een uitzichtloos probleem.
In de humor, de vragen of het wachten kan uw afwezigheid een vorm van aanwezigheid worden. Een merkwaardige aanwezigheid, die niet past in mijn beeld van U. Anders. Pijnlijk. Als een crucifix in mijn binnenste.
U bent niet de pleister op onze wonden, maar de wond zelf.”

  • uit: Bent U dat, God? – Stephan de Jong

Lichaamstaal

Naast de Nederlandse- en Braziliaanse taal spreek ik ook lichaamstaal. Vrij goed zelfs, als ik mijn omgeving mag geloven. Lichaamstaal kan je goed van pas komen, maar kan ook lastig zijn, weet ik uit ervaring.
Wat is lichaamstaal?  Lichaamstaal of non-verbale communicatie is het geheel van communicatieve boodschappen dat door middel van gebaren, mimiek, lichaamshouding, stemgeluid en oogcontact wordt overgebracht.
Wil je zien op welke manieren mensen lichaamstaal spreken? Bekijk dan dit stukje uit het tv-programma Pauw. Cabaretier Youp van ’t Hek kwam zijn nieuwe boek ‘IJdel onkruid’ promoten, een bundel columns waarin ‘niets en niemand wordt gespaard’ en ‘iedereen ervan langs krijgt’.
(Pauze om de 12 minuten Pauw te kijken…)
Welke lichaamstaal spreken de deelnemers aan dit gesprek?
– Henk Krol, fractievoorzitter van de politieke partij 50+, lacht, knipoogt schalks, beweegt zijn hoofd knikkend en schuddend, is zeer  expressief,  zoals eigenlijk altijd als ik hem op tv zie.
–  Antoinette Hertsenberg, bekend van tv-programma’s als Radar, Opgelicht en Zorg.nu, kijkt kritisch: 1 wenkbrauw opgetrokken, 1 naar beneden, een scheef lachje. Eigenlijk lacht ze nooit echt. Bij het ‘grapje’ over christen-politicus Kees van der Staaij zie je haar denken: Nee, dit is niet echt leuk…
– Politiek verslaggever Xander van der Wulp was duidelijk non-verbaal bij het gesprek betrokken. Waar hij regelmatig lachte, niet bij het ‘grapje’ over het (niet)bestaan van God.
– Als Mick van Wely, misdaadverslaggever van de Telegraaf, minutenlang sceptisch gekeken heeft (‘wat moet ik hier nu mee?!’) , drukt hij zijn lichaamstaal in Nederlandse woorden uit: Of Youp een (emotionele) column ook wel eens een nachtje liet liggen… (Wat een schat, hoe naïef kun je wezen als misdaadverslaggever!) Mick probeerde het nog eens, maar kwam niet verder dan: Je kunt je toch voorstellen dat… Niet dus.
– Klinkt de lichaamstaal van de cabaretier en columnist als de titel van zijn nieuwe boek?

Op hoop van zegen?…

Familie, vrienden, agenten, militairen en – wat geweldig! – vele vrijwilligers zullen doorgaan met het zoeken naar Anne Faber, op hoop van zegen, schreef ik gisteren om ongeveer half 3. Ongeveer 2 uur later berichtte de politie dat er een verdachte is aangehouden. Hoewel slechts 27 jaar jong heeft hij gruwelijke misdaden op zijn geweten en rijst bij iedereen de vraag: hoe kon deze man in godsnaam zo vrij rondlopen?  Als deze man inderdaad betrokken is bij de verdwijning, of nog erger, is dat onvoorstelbaar vreselijk. Voor de wanhopige familie, voor hemzelf en zijn geliefden, voor artsen, behandelaars en begeleiders, voor politie en voor ons allemaal als samenleving: door het hele leven lopen pijnlijke scheuren met rauwe randen. Want ondertussen gaat de zoektocht vandaag verder, een dochter, nichtje, vriendin, medemens, is nog steeds niet terecht. Elke dag dat de zoektocht langer duurt, moet als een eeuwigheid voelen. Hoe ervaar ik die mededeling van ongeveer half 5 gistermiddag? Misschien, hoe vreselijk ook, als een klein, heel klein strookje licht op een donkere tocht, gevangen in ruwe rotsen? Of zit ik er helemaal naast? Waarschijnlijk wel, want hoe kan ik begrijpen wat deze ouders meemaken…

Zeeman

Individualisering lijkt alleen maar mooi: mensen mogen hun eigen mening vormen, zelfstandig beslissen, ze zijn mondig en kunnen hun zelfgekozen weg gaan. Individualisering lijkt garant te staan voor vrijheid.
Twee keer lijkt, want schijn bedriegt! Iemand schreef: in de huidige samenleving worden mensen ‘gedwòngen tot vrijheid’. Ieder individu wordt op zichzelf teruggeworpen, of ie dat nu leuk vindt of niet. En velen vìnden dat niet leuk, ze voelen zich alleen gelaten en onmachtig om keuzes te maken en beslissingen te nemen.  Daarom is er zoveel eenzaamheid.
Naast eenzaamheid is er heel veel schijn-vrijheid. Mensen lijken vrij, maar zijn ondertussen slaaf. Slaven van de reclame: als je je niet kleedt volgen de laatste mode of met een bepaald merk, hoor je er niet bij. Verdien je voor je 30e geen ton, word je meewarig aangekeken. Voldoe je niet aan de publieke opinie, dan ben je een looser.

Ik wil de samenleving niet zwart maken of anderen de schuld geven, want we zijn er zelf bij geweest, bij deze ontwikkelingen. Wat ik wel wil, is duidelijk maken dat als wij in de kerk elkaar niet aanvaarden, wij bijdragen aan de verloedering van de samenleving. Want wáár hoor je dan nog mensen tegen elkaar zeggen: Wie je ook bent, wat je ook denkt of doet, ik aanvaard je?! Ik aanvaard je en van daaruit neem ik je ook zo serieus dat ik met je wil meedenken. Elkaar aanvaarden wil zeggen: hier hoeft niemand zich te schamen als ie bij Zeeman koopt. Hier hoef je niet aan verwachtingen te voldoen, alsof het in het leven gaat om je maatschappelijke carrière. Hier is ‘homo’ geen scheldwoord. Als ’t goed is, wordt Gods nieuwe wereld al zichtbaar, nu en hier.

Wie kent mij nog?

Het verhaal van Harold, vanavond om 22.45 uur, na Nieuwsuur op NPO 2.
Het middelste van in totaal 5 televisie-portretjes van eenzame mensen. Naast Harold vertellen Daan (79), Walter (83), Ietje (78) en Peter (37) over hun eenzaamheid. Eenzaamheid is van alle leeftijden, maar het komt meer voor onder de alleroudsten. Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich ‘sterk eenzaam’. Via de site van het programma kunnen de geportretteerden in contact komen met mensen die hen uit het verleden kennen. Een heerlijk initiatief van Coalitie Erbij en de EO, in de Week tegen Eenzaamheid.
En heerlijk om zo ’s avonds laat te luisteren: Ken je mij, één van de mooiste nummers op de DVD+CD van Trijntje Oosterhuis, zang, en de braziliaan Leonardo Amuedo, gitaar.

Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
die aardig is, of onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt
en niet voelt als ik,
niet koud en hooghartig…

Oudere berichten

© 2017 Pelgrims

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑