Pelgrims

‘Ineens valt regen blij over het Bakadal: Gods eigen tranen.’ (Psalm 84:6-8)

IERB

De IERB, de Igreja Evangélica Reformada no Brasil (= de Evangelisch Gereformeerde Kerk in Brazilië) is in 1911 gesticht door Nederlandse kolonisten, boeren die uit Nederland emigreerden en neerstreken in Paraná, een zuidelijke deelstaat van Brazilië, in het dorpje Carambeí. In Nederland behorend tot diverse kerkelijke denominaties vormden zij hier één gemeenschap, die in de loop van ruim 100 jaar uitgroeide tot een kerkverband van ongeveer 10 gemeenten. In 1991 had ik het voorrecht in Carambeí te mogen gaan werken en werkte daar samen met zowel Braziliaanse- als Nederlandse predikanten. De Braziliaanse collega’s waren afkomstig uit de (calvinistische) Presbyteriaanse kerk en de Lutherse kerk. De Nederlandse collega’s uit de Gereformeerde kerk (‘synodaal’, zoals ik thuis geleerd had) en de Christelijke Gereformeerde Kerken. Vanzelfsprekend waren er onderlinge verschillen. In levensstijl: veel Presbyterianen roken niet en drinken geen alcohol; veel Luthersen en Gereformeerden wel. Ook in opvattingen: Luther dacht anders dan Calvijn over de aanwezigheid van Christus tijdens de Maaltijd en ook hun doopopvatting verschilde, en dat is zo tot op de huidige dag. Maar ik zie ons als predikanten nog staan, in een kring. Iemand zei: Midden in deze kring staat Jezus Christus. Wij kijken naar elkaar via Hem. En daarom accepteren wij elkaar. Wij zouden pas een probleem hebben als we niet geloofden dat Hij in het midden stond…

Vandaag lees ik dat dominee R.Sietsma, predikant van de Gereformeerde Kerken Vrijgemaakt (GKV), het beroep van de IER in Carambeí-Colônia heeft aangenomen. Van harte gefeliciteerd, Roel en Madeline Sietsma en geliefde broeders en zusters in Carambeí!
Misschien vraagt een lezer zich af of dit bericht niet (een beetje) zuur is voor mij. Immers, toen ik in 1990 een zelfde beroep aannam werd dat beschouwd als een ‘onttrekking’ en hield ik op predikant van de GKV te zijn, met alle gevolgen van dien. De reden was dat er toentertijd geen ‘zusterkerkrelatie’ was tussen de GKV en de IERB. Zo’n relatie is er, voor zover ik weet, nog steeds niet en in 2017…
Laat ik eerlijk zijn, naast een beetje zuur voel ik ook wel wat leedvermaak… Maar ik probeer blijdschap te laten overheersen: Christus blijkt inderdaad in het midden te staan!

 

Delen
Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

2 reacties

  1. Beste Erik,

    Dank voor je goede wensen naar aanleiding van het beroep en het aannemen ervan. We hebben gehoord dat je eerder hier in Carambeí onze ‘voorganger’ bent geweest, al was het in de zustergemeente, maar toch. Overigens net zoals in Colombo, waar ook voetstappen van ons beide liggen, maar zonder elkaar te zijn tegengekomen.
    Verder weten we niet zoveel. Ik kan de gevoelslading van je column dus ook niet echt inschatten, maar slechts een heel klein beetje.
    Overigens wil ik er nog een kleine kanttekening bij plaatsen. Vandaag is onze overgang van de Gkv naar de IERB geen onttrekking genoemd, maar het is dus wel een – hetzij vriendelijke – uittreding uit het kerkverband. En dat is best jammer. Het is misschien niet allemaal zo ‘zoet’ als het misschien lijkt. Dat is geen verwijt aan wie dan ook, en ik weet ook niet goed hoe het anders zou moeten of kunnen, maar ik vind het jammer dat ik niet meer gewoon verbonden blijf met het kerkverband in Nederland, om het enkele feit dat er geen zusterkerkrelatie is van Gkv met IERB. Ik ben nu wel dichter bij de CGK, omdat de IERB wel zo’n relatie heeft met de CGK. Ik ben dus helemaal niet bang ooit kerkelijk ‘dakloos’ te worden. Daar gaat het niet om. Maar het is nog steeds jammer dat je niet gewoon verbonden kunt blijven, zonder kunst- en vliegwerk. Zo blijven we hopen op groei in eenheid. Johannes 17. Nogmaals dank en hartelijke groeten, in verbondenheid in Hem,

    • admin

      30 december 2017 at 10:27

      Excuus voor de trage reactie, Roel, de tijd ontbrak me (opnieuw) om met m’n blog bezig te zijn. Dank je wel voor je goede woorden! Lijda en ik hopen dat jullie net zo’n goede tijd krijgen in de Colônia als wij ruim 20 jaar geleden hadden in de Vila. Wij hebben oprecht genoten van je bevestings- en intrededienst, die we via de livestream hebben gevolgd. Het zou leuk elkaar eens in levende lijve te ontmoeten! Hartelijke groet, abraço em Cristo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2018 Pelgrims

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑