•  

Browsing the archives for the Predikantschap category

Keek op week 13

Geen reacties
Predikantschap, Weekoverzicht, Westerkerk

Tussen alle bedrijven door probeer ik verder te lezen in het adembenemende boek: Geduld met God. Twijfel als brug tussen geloven en niet-geloven, geschreven door Tomás Halík.
In de introductie (blz.9-10) schrijft Wim Dekker:

“De secularisering is immers nog lang niet tot stilstand gekomen. In voorheen gesloten kerkgenootschappen en in delen van ons land waar geloven tot voor kort min of meer vanzelfsprekend was, komen jonge en ook al wat oudere mensen tot de conclusie dat het overgeleverde geloof als zand tussen hun vingers wegglijdt. De dominante seculiere cultuur tast de laatste bolwerken aan. Daartegenover worden vele pogingen tot restauratie ondernomen. Er wordt geprobeerd nieuwe bewijzen voor het bestaan van God te formuleren en er wordt getracht het probleem van de fundamentele geloofsonzekerheid te bestrijden met nieuwe vormen van kerk-zijn. Het is echter zeer de vraag of zo het Europese nihilisme diep genoeg wordt gepeild.”

Al jaren heb ik een bang vermoeden en dat wordt door deze woorden slechts versterkt: als ik denk dat de secularisering (=verwereldlijking; de afname van de invloed van God en kerk op het dagelijks leven van mensen) in een dorp als Bunschoten-Spakenburg kan worden tegenhouden door allerlei doelgroepdiensten (jeugd, onderwijs, lofprijzing, enzovoort) te organiseren, door een combo in elke kerkdienst, een dominee-in-spijkerbroek die heen en weer loopt op het podium in plaats van een exemplaar-strak-in-pak op een preekstoel, en door nog meer leuke veranderingen in manier van kerk-zijn, vergis ik mij. Zulke veranderingen kunnen best een positieve invloed hebben, maar het blijven noodmaatregelen die ten diepste geen oplossing bieden. Want daar is het probleem te ingewikkeld voor. In plaats van cosmetische veranderingen aan te brengen is het belangrijk eerst deze vraag te beantwoorden: In hoeverre ben ik zelf geseculariseerd?

Fijne zondag!

Draaitol

Geen reacties
Predikantschap, Westerkerk

Tegenwoordig passen veel grootouders op hun kleinkinderen. Heerlijk om samen naar de speeltuin te gaan of de hertjes in het park te voeren. Een prachtige gelegenheid ook om je kleinzoon en -dochter te leren kijken naar Jezus.
Op school horen veel kinderen verhalen over God en ze zingen en plakken over bijbelse verhalen.
In kerken wordt op zondagmorgen goed voor kinderen gezorgd op de crèche, bijbelklas, kindernevendienst en hoe ‘t allemaal ook heten  mag.
Maar met al die zegeningen is ‘t goed elkaar steeds hieraan te herinneren: Kinderen vertellen dat God zo’n enorm groot geduld heeft en dat Hij ons bevrijdt, hoewel wij hem vaak vergeten en ongehoorzaam zijn, dat vertellen is in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van ouders. Die verantwoordelijkheid mogen ouders gelukkig delen met grootouders, met een christelijke school en met kinder- en jeugdleiders in de kerk.
Délen mèt, zeg ik. Niet: afschuiven op.
Laten ouders alsjeblieft niet denken: Ach, om onze kinderen naar Jezus te wijzen, daar hebben we opa en oma voor, en de school natuurlijk, en ’s zondags leveren we ze in een bovenzaal af.
De hele Bijbel door wordt ’t heel duidelijk: váders en móeders dragen de eerste verantwoordelijkheid voor de volgende generatie als ’t gaat de machtige daden van de HEER, de wonderen die God deed en doet. (Deut6:4-9; Ef6:1-4)

Het jeugdprobleem in veel kerken is vaak een ouder- of gezinsprobleem. Ik bedoel niet, dat als je kind weinig meer wil weten van de kerk of, veel en veel erger!, van God, dat dat dan altijd de schuld van de ouders is. Want dat is niet zo! Laat wie zich schuldig voelt, daarmee naar God gaan. Hij weet wat in jullie gezinssituatie nodig is en wat nodig is voor jou persoonlijk, als vader en moeder, en zal je daarin helpen. Eventuele schuld vergeeft Hij en onterechte schuldgevoelens haalt Hij weg.
Maar het blijft een feit dat de houding van ouders t.o.v. God fundamenteel is voor de kinderen. Kinderen voelen haarscherp aan of het geloof belangrijk is voor papa en mama of dat ’t er bij hangt. Stel, er is geen kinderactiviteit op zondagmorgen, blijf je dan thuis? En je denkt dat je kinderen dat niet door hebben?!… Maar ze vinden ’t wel leuk, zeg je? Ja, dat zal best, maar zórg je wel echt goed voor ze?
Ik begrijp best dat een kind naast je in de kerk heen en weer kan draaien. Daar moeten we met elkaar dan maar geduld mee hebben en ruimte voor maken. God ziet liever 10 draaiende kinderen dan 1 slapende volwassene.

50 Tinten Grijs

Geen reacties
Maatschappij, Predikantschap

Rond Valentijnsdag kwam de film 50 Tinten Grijs uit, ook in Nederland. De film is gebaseerd op de erotische roman over sadomasochistische seks tussen een jonge zakenman en een studente. De bestseller werd in Nederland anderhalf miljoen keer verkocht. Overal in het land zijn de voorstellingen uitverkocht en op een aantal plaatsen draait de film meerdere keren per avond.
Vanuit christelijke kring komen zeer uiteenlopende reacties. Enerzijds worden christenen opgeroepen de film te boycotten. Met name vanuit de Verenigde Staten heeft de boodschap vaak dezelfde toon als die van de anti-abortus- en anti-homobeweging: ondoordacht en bot. Anderzijds laat een ex-voorganger uit evangelische kring zich positief uit. Een aantal jaren geleden maakte hij de switch van preekgestoelte naar huwelijksbed en spitst hij de boodschap van bevrijding toe op het gebied van liefde, erotiek, intimiteit en relaties, waartoe hij cursussen geeft en via internet o.a. handboeien en vibrators aan de m/v brengt.
In de boekwinkel heb ik stukjes uit het boek gelezen en voelde me weer het jochie van 13 dat vlug-vlug softporno detectives van Gerard de Villiers doorbladerde op zoek naar spannende stukjes over ‘een dikke bobbel die in zijn broek verscheen’.  Bijvoorbeeld: SAS ten Westen van Jeruzalem (met spannende foto op de omslag!). Misschien moet ik het hele boek echt lezen om er iets over te kunnen/mogen zeggen, maar ik doe het niet, evenmin als ik de film ga kijken. Voorlopig pijnig ik mijn hersens en hart af met deze vraag: Is ‘t gek dat ik me zorgen maak over christelijke echtparen die enthousiast zijn over 50 Tinten Grijs, terwijl de Marriage Course (Samen praten over wat écht belangrijk is in je relatie) niet doorgaat vanwege te weinig aanmeldingen?

Ben je benieuwd naar de avonturen van SAS? Op Marktplaats vind je alle verschenen deeltjes, 1,50€ per stuk!

Een opwekking?

Geen reacties
Predikantschap, Westerkerk

Binnen bepaalde christelijke groepen wordt een grote wereldwijde opwekking verwacht voor de terugkomst van Jezus Christus, lees in in Wikipedia (De vrije encyclopedie). Wat is een opwekking? Ik lees verder: Opwekking (Engels: revival) of (religieuze) opleving refereert binnen de christelijke context over het algemeen aan een periode van geestelijke vernieuwing binnen de kerk. Tekenen van een opwekking zijn de massale bekering van mensen tot het christelijk geloof en een moreel herstel in het gedrag en uitingen van de gelovige.
In het christendom wordt hieronder verstaan een buitengewoon werk van de heilige Geest waardoor geestelijk ingeslapen gelovigen weer enthousiast worden over hun geloof. Een opwekking begint vaak met een sterk schuldbesef en het belijden van zonden. Een opwekking leidt ook tot wijdverbreide liefdadigheid en heeft een grote invloed op de maatschappij.
Heerlijk lijkt het me een opwekking mee te maken!
Ik stel me voor dat op een (kerk)gebouw dit bericht verschijnt:

Vanavond om 19.30 uur: uitleg van Gods Woord.
Het licht en de leiding van de heilige Geest zijn beloofd en mogen dus verwacht worden.
Iedereen is welkom!

Meer niet.
Geen naam van een bekende spreker of muziekgroep. Geen gratis drinken of gadget.
Via Twitter en Facebook slechts dat korte bericht, meer niet.
Toch is de zaal bomvol.
Volgens mij is dan sprake van een opwekking, een echte.
Wat heerlijk zal dat zijn!

Bijbel App

Geen reacties
Predikantschap

Er is op elke Bijbelvertaling wel iets aan te merken… Daar doe ik niet aan mee.
Volgens mij is God blij met veel Bijbelvertalingen. Laten wij dat ook maar zijn!
De meeste mensen zullen met 1 vertaling vertrouwd raken en er aan hechten. Dat is prima! Zo zit de zogenoemde NBG-1951 (de vertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap uit 1951), die 10-tallen jaren gebruikt werd, in mijn hoofd en hart. Ik zal nooit meer wennen aan de Nieuwe Bijbel Vertaling-2004 of aan de Bijbel in Gewone Taal uit 2014. Dat geeft ook niet.
Discussiëren over de vraag of zo’n nieuwe vertaling ‘nu echt wel nodig was’  is volgens mij verloren tijd. Zeker als je tijdens een kerkdienst ziet dat betrekkelijk weinig mensen in hun eigen Bijbel meelezen. Zouden ze er wel één hebben? Tegenwoordig lezen mensen mee via een app op hun telefoontje. Persoonlijk kan ik daar niet echt enthousiast van worden. De Heilige Schrift gebruik ik graag als wérk-Schrift, waar je in kunt onderstrepen en schrijven. Zo’n Bijbel wordt zo dan ook echt míjn Bijbel, waar ik in thuis ben. Een bijbel-app is best handig, maar toch vergelijk ik ‘t soms met een jongen zonder op de training verschijnt zonder sportkleding en voetbalschoenen. Als de trainer een opmerking maakt, wijst hij naar z’n i-pad en zeg: Kijk, trainer, allerlei filmpjes, over trainen, wedstrijden, interviews! Zo leer ik ook best voetballen! De vergelijking is een beetje gek, maar ik denk dat je ‘t wel begrijpt. Of ben ik gewoon een ouwe …?!

Irritant!… Nog 1x (in 2014)

Geen reacties
Predikantschap

In onze belangstelling voor Kerst, Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren zit een néérgaande lijn… Het lijkt wel steeds minder belangrijk te worden. De kerk lijkt eigenlijk precies op de maatschappij om ons heen. Miljoenen mensen die met Kerst nog in de kerk komen, gaan op Hemelvaartsdag naar een sporttoernooi en met Pinksteren naar de meubelboulevard. Begrijp me goed, ik vind zo’n Hemelvaartsdagtoernooi prima en met de meubelboulevard is niks mis, mijn punt is dit: Dat een kerkgebouw tijdens de Kerstnachtdienst overvol is, vind ik prachtig; dattie op Hemelvaartsdag niet nóg voller is, daar begrijp ik nix van…

Kijk, volgens het boek van God en mensen zijn er 5 feiten waarop de redding van de kosmos gebaseerd is:
Kerstfeest: de menswording van Gods Zoon.
Goede Vrijdag: Jezus’ lijden en sterven.
Paasfeest: Jezus’ opstanding uit de dood.
Hemelvaartsdag: Jezus is koning!
Pinksterfeest: de uitstorting van de heilige Geest.
Al die feiten zijn even belangrijk en het waard herinnerd te worden. Even belangrijk, maar ze vormen in de Bijbel wel een climax, een ópgaande lijn. Het ging ván Bethlehem náár Golgota, ván Golgota náár het open graf, en toen ging het ván het open graf náár de berg, vanwaar Jezus terugging naar de hemel, en ván de Hemelvaart ging het náár het Pinksterfeest in Jeruzalem. En zo, let op!, zo ging het de wereld in! Wát ging de wereld in? Gods koninkrijk!
Gods koninkrijk dat door de kracht van de heilige Geest gestalte kreeg op allerlei manieren, en vooral in de christelijke gemeente, de voorhoede ván dat koninkrijk.

Misschien is het dus goed aandacht te geven aan de manier waarop we de heilsfeiten vieren. Want het zal toch niet zo zijn dat wij te weinig ervaren van de kracht van Gods Geest, omdat we wel elk jaar in Betlehem te vinden zijn, maar daar zijn blijven steken? Of dat we bij het kruis op Golgota zijn blijven staan? Of bij het open graf? Want ja, met Pasen stoppen ook de catechisaties en andere activiteiten… Het blijft langer licht, de caravan moet uitgestofferd worden en de Weber getest… En Hemelvaartdag valt ook nog aan het begin van een schoolvakantie… Pinksteren krijgt weer wat meer aandacht, want dan doet een neefje geloofsbelijdenis…
Maar… de bijbelse lijn loopt niet naar benéden, maar naar bóven, en stopt niet na de Stille Week en Pasen, maar loopt verder omhoog naar Hemelvaart en Pinksteren.

Wij doen God en onszelf toch niet tekort door elk jaar terùg te gaan in de geschiedenis en ons onvoldoende te laten meenemen naar vóren, de tóekomst in?

Irritant: waarom?

Geen reacties
Predikantschap

Mensen, misschien wel iedereen, laten zich zo moeilijk aanraken. Hoe zou het komen dat bijvoorbeeld de Kerstboodschap zo moeilijk bij ons binnenkomt?
Een mogelijke oorzaak: de maatschappij waar wij in leven. Sinterklaas en Pieterbaas zijn nog niet vertrokken of wij worden dag in – dag uit gebombardeerd met kerstboodschappen. Vorig jaar hoorden we 10, 20x per dag die bekende supermarktmanager zeggen: Kerst lukt alleen met Albert Heijn, anders is uw Kerst mis… Geweldig! Dit jaar was Harry Piekema (tja…) minder prominent in beeld, konden we alvast wennen aan zijn naderend afscheid. Tijdens de extra kerstkoopavonden klinken in de winkelstraat bekende tophits uit december, over engelkens die midden in winternacht aan herdertjes verschenen om Latijnse Gloria’s uit te rekken. Thuis kunnen we kijken naar KerstfeestopdeDam, de KoefnoenKerstspecial, HetKerstvermoeden, DeKerststalvandeSintJan, de Kerstnachtmis, Nick&SimonKerstspecial, SterrenvanBethlehem, GuiltyPleasuresKerst, Joris’Kerstboom, enzovoorts (ik houd ‘t even bij de publieke omroep, want de commerciëlen maken ‘t nog bonter).
Temidden van dit dagelijkse kerstbombardement klinkt ook nog de Bijbelse kerstboodschap. Maar ja, die is al zo bekend, wie hoort er nog van op dat in Betlehem de Redder van de wereld geboren is?!
De consumptiemaatschappij heeft enorme invloed op ons. Ook op mijn manier van christen-zijn. Het hele jaar en vooral ook tijdens de feestdagen kan die een blokkade vormen voor de blijde boodschap.

Ben ik nou een verzuurde dominee die waarschuwt tegen het goedkope en lege Kerstfeest in de boze wereld? Ben ik een verzuurde engel die niets moet hebben van feest en gezelligheid? Welnee! De wereld gaat mij juist aan het hart en de kerk ook. En ik geloof dat de kerk van levensbelang is voor de wereld. Daarom besloot ik een poosje irritant te doen, kerstgewoonten die mij irriteren op een irritante manier doorgeven. Doel? Lezers laten nadenken over de vraag: op welke manier gaan we Kerst 2015 vieren?

Blijft de kerk bij het feel-good kerstaanbod dat bezoekers vaak niet echt op het spoor naar God zet? Blijft het kernwoord ‘gezellig’ of wordt het ‘shockerend’? Of zijn beide woorden te combineren?

Irritant… (4)

Geen reacties
Predikantschap

“Hun enige lied, en ze (de engelen) vertrokken weer. Een korte en krachtige kerstdienst. Het is veel interessanter hoe de herders en gelovigen zich daarna laten kennen.” (Nederlands Dagblad)

De herders gingen metéén op weg en toen ze Jezus gevonden hadden, zongen ze en vertelden aan iedereen: Moet je horen, de Redder van de wereld is geboren! Het Ere zij God was voor hen geen slotlied van de kerkdienst, maar een startschot voor de rest van hun leven.
Wij mogen geloven in de krácht van de Kerstboodschap! De herders werden erdoor in beweging gezet, hun harten gingen open. Van die hérders!… Grote kerels, met tattoos op hun gespierde armen. Als je van grote motorrijders ziet, denk je: Moeten die ooit gaan geloven in Jezus?! Ze lagen bij naaaacht in het veld en we kunnen denken: Die liggen daar zo lekker, die komen nooit overeind! Maar wie is aangeraakt door een engel houdt voor de Heer zijn hart niet dicht. Een gemeente die zich láát aanraken door een engel Gods, houdt de kerk niet gesloten, maar de boodschap van Jezus’ geboorte breekt uit harten naar buiten de buurt in. Het dorp in, en verderop. We gaan vertellen wat gebeurd is, alles precies zoals ‘t ons gezegd is.