•  

Browsing the archives for the Preken category

Weg met de kindernevendienst enzo!

Geen reacties
Predikantschap, Preken

Gisteren las ik in het Nederlands Dagblad dat dominee Kees van der Kooi af wil van kindernevendiensten. Aparte kindergroepen tijdens de kerkdienst scheiden volgens hem oud en jong, terwijl de kerk juist generaties moet verbinden. Volgens hem is het een twintigste-eeuwse uitvinding dat de jongerencultuur iets heel bijzonders is en dat kinderen en jongeren een heel speciale behandeling nodig hebben. In plaats daarvan moeten kerken proberen generaties met elkaar te verbinden. ‘Die zijn samen op weg, jong en oud zijn van elkaar afhankelijk.’
Ik begrijp van der Kooi wel, vandaar mijn pleidooi voor gezíns-diensten. En, zoals ik eerder op dit weblog schreef, zolang een kerk speciale jeugddiensten organiseert, hebben jongeren nog geen volwaardige plaats in het midden van de gemeente, maar staan aan de rand en worden geduld.
Toch, wat mij betreft, hoeven speciale kinderactiviteiten tijdens (een deel van) de zondagse kerkdienst niet te verdwijnen. Ik vind het jammer dat met zulke activiteiten niet eerder begonnen is, bijvoorbeeld in 1959 (inderdaad, toen ik 4 jaar werd). Maar een soort van angst bij ouders die denken dat een preek (uitleg van Gods woorden gedurende 20-25 minuten) het ergste is dat (hun) kinderen kan overkomen, is volgens mij niet nodig. Enerzijds zullen predikanten en anderen die een taak hebben tijdens de kerkdienst zich (nog meer) op de aanwezigheid van gezinnen moeten instellen. Anderzijds nemen kinderen veel meer mee van de preek (en van de rest van een kerkdienst) dan ouderen voor mogelijk houden. Waar we voor moeten oppassen is, dat we frustraties uit onze eigen jeugd niet op (klein)kinderen projecteren.
Er zit me nog iets dwars… Klopt mijn waarneming dat ouders-met-kinderen vaker thuisblijven als er tijdens de kerkdienst geen speciale kinderactiviteit is? Daar kan ik me trouwens best iets bij voorstellen. Je zult maar 2, 3, 4 van die draaikonten naast je hebben zitten! Onze kinderen waren voorbeeldig, de lezers van dit blog weten dat, maar toch was ik blij dat Lijda met ze in de kerk zat en ik vooraan stond. En ook nog al die priemende ogen om je heen! Regelmatig zei ik tijdens de dienst: God heeft liever 4 draaiende kinderen in de kerk dan 1 slapende volwassene… Maar toch, hoezeer ook te begrijpen, ik zou ‘t heel jammer vinden als ouders thuis zouden blijven. Want wát doen kinderen dan op zondagmorgen?


Gezins-dienst (2)

Geen reacties
Predikantschap, Preken

Toen onze kleinkinderen God gingen bedanken voor het avondeten, spraken ze hun ouders vermanend toe. ‘Papa, als we onze handen vouwen zijn ze dicht en hoe moet God er dan dingen inleggen? We moeten onze handen open houden, zei opa.’ Niets van een preek begrijpen: hoezo?! Laat niemand nu zeggen: Ja, maar in dit geval was de dominee hun opa, dus wat wil je?! Of: daar heb je die opa weer met z’n perfecte (klein) kinderen… Want uit de afgelopen 33 jaar zou ik een rij voorbeelden kunnen noemen.

Hoe zouden veel volwassenen toch aan het idee komen dat voor (hun) (kleine) kinderen niets beter is, dan de kerkzaal te verlaten zodra de predikant dreigt los te branden? Volgens mij gaat ‘t met een kerkdienst net als met catechisatie (dat is een soort kerkelijk onderwijs van doorgaans 1 uur per week). Veel (niet alle!) volwassenen hebben bijna traumatische herinneringen aan dat wekelijkse lesuurtje, dat vaak als verplicht en saai werd ervaren. Zo waren in hun beleving ook de kerkdiensten. Vooral de preek was alleen te overleven door voldoende etenswaar mee te smokkelen en de orgelpijpen of glas-in-lood-raampjes te tellen. Dat zij toch gelovigen zijn geworden, is een onvoorstelbaar godswonder!  En ja, ik vermoed dat de redenatie zo luidt: zo vader, zo dochter…, zo moeder, zo zoon… Zowel catechisatie als kerkdienst (met de preek als doodvervelend hoogtepunt) zullen ook hun bloedeigen kinderen wel niet aankunnen! En, ik herhaal, hoe zeer ik fan ben van kindernevendienst en bijbelklas, ik geloof er weinig van dat (kleine) kinderen niet door een preek zouden kunnen worden aangesproken.
- wordt volgende week vervolgd -

Zondag 16 november 2014 – 09.30 uur – Westerkerk – Bunschoten/Spakenburg – Gezinsdienst – Welkom!

Gezins-dienst (1)

Geen reacties
Predikantschap, Preken

Komende zondag mag ik een ‘gezinsdienst’ leiden. Dat is een kerkdienst niet alleen gericht op jongeren en volwassenen, maar ook op (kleine) kinderen. Op andere zondagen gaan deze meisjes en jongens naar hun eigen activiteiten. In ieder geval tijdens de ‘preek’, wanneer de dominee een gedeelte uit de Bijbel uitlegt. Dat kleine half uur schijnt voor kinderen (en voor sommige volwassenen?) even erg te zijn als een levenslange marteling op Guantanomo Bay, het beruchte gevangenkamp op Cuba, dat de Amerikanen nog steeds niet gesloten hebben, ondanks mooie beloften van president Obama.
Denk nu niet dat deze oude man (ik bedoel mijzelf, niet Obama) een fel tegenstander is van ‘al die nieuwigheden’ als kindernevendienst en bijbelklas. Juist niet! Het is geweldig dat kinderen in de kerk een eigen plek hebben en dat jongeren en volwassenen hun tijd en energie geven om een Bijbelverhaal te vertellen, te knutselen en te zingen. Daar hadden kerken jaren eerder mee moeten beginnen, in 1959 of zo. Mijn punt van kritiek is die angstige vlucht voor de preek (maar dat had je waarschijnlijk al wel begrepen).

Al 33 jaar mocht ik in grote kerken, omgebouwde aula’s en kleine gymzalen, zowel onderdak als onder Gods wijde hemel, in buiten- en binnenland, voor Nederlanders, medelanders en buitenlanders, voor mensen van allerlei komaf, heel verschillend van karakter, uiterlijk en innerlijk, sociale status en maatschappelijke positie, doorgeven van wat ik opving van Gods woorden (in kerktaal: ‘preken’). In de loop van die 33 jaren is dit mij steeds duidelijker geworden: volwassenen beseffen niet half hoeveel (kleine) kinderen doorgaans meenemen van een preek (en de rest van een kerkdienst). -wordt vervolgd -

Zondag 16 november 2014 – 09.30 uur – Westerkerk – Bunschoten/Spakenburg – Gezinsdienst – Welkom!

Nieuw leven (1)

Geen reacties
Meditaties, Preken, Westerkerk

Weet je dat Efeziërs 2:1-7 eigenlijk één lange zin is? In de Nieuwe Bijbelvertaling is ie gelukkig in stukjes geknipt, anders was er geen touw aan vast te knopen. Paulus lijkt een opgewonden kind dat aan één stuk doorratelt: En ik kwam binnen en toen zei m’n moeder en m’n vader was er niet en ik had net… enzovoort, enzovoorts. Paulus is zo opgewonden dat ie Efeze 2 begint bij vs 1 en pas achter vs 7 een punt zet. Opgewonden, blij ratelt ie maar door, je kunt er geen woord tussen krijgen.

Opgewonden waarover?
Paulus had Gods overweldigende kracht ontdekt!
En Paulus werd helemaal enthousiast toen hij begreep: Gods superkracht heeft niet alleen betekenis voor Jézus, maar ook voor gelóvigen als u, jij en ik.

Ik denk vrij te zijn in m’n muziekkeus, maar dat bén ik niet… Radio, t.v., bladen en vrienden vertellen je wat ik leuk moet vinden.
Welke kleren ik aantrek, kies ik niet zelf. De mode, de reactie van mijn omgeving (‘de klas zal ‘t toch wel leuk vinden?!’) en nog meer andere factoren bepalen wat ik draag.
Mij wordt een visie op huwelijk en seks voorgehouden als zijnde normaal en voor ik ‘t weet, zit ik erin gevangen. Want ‘men’ zou mij eens áb-normaal vinden als ik niet ga scheiden.
In zaken als geldbesteding en vakantie hol ik zomaar met iedereen mee en de STER-reclame vertelt me dat ik absoluut behoefte heb aan het nieuwste mobieltje en de strakste Sloggi-slip.
Gevangene ben ik, steeds er op uit ook het verkeerde te doen.
Verslaving aan bepaalde zonden, negativisme, geroddel. Straks ben ik weer zo negatief, van de week praat ik weer over deze en gene, worden m’n ogen weer naar het verkeerde getrokken als naar een magneet.
Gebukt kan ik gaan uit angst voor Gods straf. Of onder twijfel: Ben ik wel echt Gods lieve dochter, zijn lieve zoon? En wat denk je van angst, angst om ziek te worden, angst om dood te gaan.

Paulus ontdekte dit: Gods superkracht maakt geestelijk dode mensen levend!
In Christus staan zij op tot een nieuw leven.
Je leeft niet meer zónder, maar mét God.
Je verandert van slaaf in een vríj mens.
Je wás veroordeeld, maar wordt vríjgesproken.
Zonde en dood hebben geen macht meer over je.
Je krijgt een opstandingsleven!
(wordt morgen vervolgd)

Goed luisteren

Geen reacties
Preken, Westerkerk

In de Westerkerk te Bunschoten-Spakenburg luisteren veel mensen vaak goed naar preken. Een voorbeeld?
Ik maakte zondagavond de volgende rekensom: 100 x 94€ = 940€. Links, rechts, voorin, achterin geroezemoes. De preek loopt al op z’n end, maar velen zijn er nog helemaal bij: geweldig!
Of zijn kollega hem nu 940 of (inderdaad) 9400€ schuldig was, het stond in geen verhouding tot zijn eigen miljardenschuld, die de dienaar zonet door de koning was kwijtgescholden.
Ook onze zondeschuld tegenover God is enorm. Sinds de opstand van de mensheid in het paradijs zit de slechtheid ons allemaal in het bloed. Niemand is in staat echt mens te zijn, dat wil zeggen: Gods doel met ons leven missen we. We kùnnen niet voor 100% van God houden en van onze naaste. We móeten dus wel naar God toe met die miljardenschuld.

We moeten, maar mógen we dat ook?
Jawel, want God wil al onze zonden wegdoen ‘zover het Oosten is van het Westen’. Jaar in, jaar uit werd de bok Azazel, beladen met de zonden van Gods volk, de woestijn ingestuurd. Jezus hoefde slechts 1x te gaan, beladen met de zonden van de mensheid, dus inclusief de onze, de uwe, jouwe en mijne. Jezus heeft daarvan het bewijs in de hemel, bij zijn Vader, zijn eigen bloed. Jezus zegt: ‘Toe maar, bidt maar rustig om vergeving, het mág!’
Voor de knecht met de miljardenschuld moet het nauwelijks te geloven zijn geweest dat de koning zei: ‘Ik scheld jou je schuld kwijt, je bent een vrij man!’ Nauwelijks te geloven, maar… het gebeurde wel. God heeft beloften gegeven. De vraag is of wij die beloften gelóven.

Had de knecht van de koning maar beter geluisterd…
Wie goed luistert, beseft hoe groot zijn/haar  schuld is en hoe geweldig sterk de verzoening door Christus’ bloed. Dan gaan we ook merken dat Gods vergeving grote gevolgen heeft. Góds vergeving van míjn zonden is zo groot en sterk dat er ook in mijzelf bereidheid ontstaat én groeit om anderen te vergeven. Die bereidheid kan groter en groter groeien en jou, misschien na jaren, laten zeggen: Ik vergeef je! Om een ander echt te vergeven, daar kan een hele tijd overheen gaan. En dan heb ik ’t nog geeneens over je met elkaar verzoenen. Het probleem weg-zoenen, dat kan nóg langer duren. Daar kan misschien wel een heel leven overheen gaan. Toch is de genade van Gods vergeving zo sterk dat Matteüs kan schrijven:  ‘Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaars vergeven hébben.’

Een rekenfout. Per ongeluk? Met opzet? Voor velen een vraag, voor mij een weet… :)

Liefde in soorten (preek 19)

Geen reacties
Bethelkerk, Preken

Preek 19 in de serie Wat is onze boodschap?
Thema: Liefde in soorten. 

Korte inhoud
Deze maand gaat ’t over LIEFDE. Vandaag gaat ‘t over: Liefde in soorten.
De bekendste soort is: eros. Eros is lichamelijke liefde. Iemand een kus geven, erotiek, geslachtsgemeenschap.
Tweede soort liefde is: philia. Philia is: vriendschap, betrokkenheid bij iets of iemand. Het Rode Kruis is een philantropische instelling. Philantropisch, daar zit philia in, menslievend. Je gáát helemaal voor iets of iemand! Philadelfia betekent: broederliefde.
Eros, philia en 3e soort: agapé. Wat is dat voor liefde? Ik wil 3 dingen uitleggen:
Wat is agapé-liefde? Welke invloed heeft agapé op eros en philia? En hoe krijg ik agapé-liefde?

Het preekmateriaal kun je hier downloaden.

Spreken en handelen in Zijn naam (preek 18)

Geen reacties
Bethelkerk, Preken

Preek 18 in de serie Wat is onze boodschap?
Thema: Spreken en handelen in Zijn naam. 

Korte inhoud
In het afgelopen seizoen hebben we met elkaar heel verdrietige dingen meegemaakt. Ik doel op de zondige manier waarop met een aantal kinderen is omgegaan. Zondig en dus heel schadelijk, vooral voor kinderen en hun ouders, voor ons allemaal. Hoe kunnen in de kérk zulke dingen nu toch gebeuren?!
Enerzijds is dat een begrijpelijke vraag, die ieder van ons zich wel eens gesteld zal hebben. Dat zonde nog zo’n macht kan zijn in ons leven, daar schrikken we van!
Anderzijds: Hoe naïef kunnen we zijn?! Want denken we nu echt dat wíj geen mensen van vlees en bloed zijn?! In de Heidelbergse Catechismus staat: ‘ónbekwaam tot énig goed en genéigd tot álle kwaad’. Dat geldt voor míj, voor jóu, voor óns, hier in de kerk en thuis.
Maar ja, goed, in de Catechismus staat er toch nog iets bij?! Ieder mens is ‘onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad ténzij… ténzij hij door de Geest van God wordt wedergeboren.’. Het móet dus inderdaad anders kunnen!
Hoe kan mijn leven ooit wat worden?! Daar gaat de preek over.

Het preekmateriaal kun je hier downloaden.

De gemeente: dáár…. (preek 20)

Geen reacties
Bethelkerk, Preken

Preek 20 in de serie Wat is onze boodschap?
Thema: De gemeente: dáár leer je agapé-en (als ‘t goed is…)!

Korte inhoud
In de Bijbel lezen we dat ook gewone mensenkinderen als jij en ik kunnen agapé-en. Onvoorwaardelijk er helemaal voor anderen kunnen zijn, zoals God ons agapét. Zulke liefde wordt namelijk door de heilige Geest in ons hart gezaaid even zeker als Jezus voor ons gestorven is (Romeinen5vs5-8).
Nu lukt het niet om zomaar van de ene dag op de andere te agapé-en. Agapé-en moet je oefenen. Waar?
Die oefenplek is: de christelijke gemeente, het lichaam van Christus.
Dat wil ik in deze preek duidelijk maken: de gemeente als oefenplaats, als trainingsveld om te leren agapé-en.

Het preekmateriaal kun je hier downloaden.